CoachingGroeiTraining

Storytelling

‘Wat is jouw verhaal?’ werd mij onlangs gevraagd. In het onderzoeken naar wat mijn toegevoegde waarde als coach en trainer is, werden mij veel vragen gesteld waarvan dit er een was. Mijn verhaal? Wie zit daar nou op te wachten? Het gaat toch om de ander? Als coach en trainer ben ik gericht op de ontwikkeling van de ander. Maar dat betekent niet dat men niet op mijn verhaal zit te wachten. Als ik wil dat mensen mij hun verhaal vertellen, dan is het logisch dat ze ook wel willen weten wat mijn verhaal is.

Dus.

Mijn verhaal is die van een kleine, enthousiaste en onbevangen rooie. Die op jonge leeftijd als anders werd gezien en zo door jong en oud gepest werd. In elkaar geslagen omdat ik niet leek op de anderen, niet geloofde wat ik blijkbaar moest geloven, niet deed wat de populaire mensen deden en waarschijnlijk makkelijk te pakken omdat ik niet klikte naar de mentor. Zonder te veel uit te wijden, ik denk dat je wel een beeld hebt, kan ik zeggen dat dit tot ver in mijn volwassenheid geduurd heeft. Uiteindelijk heeft het me gesterkt. Heb ik geleerd wat veerkracht is, wat draagkracht en liefde is en wat doorzetten betekent. Heeft het me gemaakt tot wie ik nu ben; een gelukkige rooie met genoeg bagage en zelfkennis.

Als coach word ik vaak gezien als iemand die de antwoorden heeft, die haar leven helemaal op orde heeft, altijd gelukkig is, nooit ruzie maakt en als er dan al ruzie is precies weet hoe ze dit op een volwassen manier aan moet pakken. Vaak weet ik heel goed hoe ik de moeilijke momenten in mijn leven aan zou kunnen pakken. Alleen wil dat niet zeggen dat ik het ook zó doe. Want ik blijf een mens met ‘mijn verhaal’ en dus ook met mijn oude patronen en overlevingsmechanismen.

Toen ik deze week met een enorme teleurstelling te maken kreeg merkte ik dan ook dat ik terug stapte in mijn oude patroon. Ik haalde uit. Om me vervolgens terug te trekken, op te sluiten en net te doen of er niets aan de hand was. Want die rooie redt haar reet echt wel zelf, daar heeft ze niemand voor nodig. En tegelijk heb ik iedereen nodig en vertel ik mijn verhaal wel tien keer aan mijn beste maatjes. 

Ik herken het, weet waar het vandaan komt, welk deel van mijn verhaal daar aan heeft bijgedragen. Terwijl ik luister naar mijn eigen hersenspinsels, praat ik tegen het kind in mij, stel het gerust en werk ik de teleurstelling door. Als volwassen vrouw weet ik het oude verhaal te plaatsen, los te laten, focus ik mij op mijn nieuwe toekomstige verhaal en kom ik er sterker (en tegelijk zachter) uit.

Geef ik mij als trainer en coach bloot? Of houd ik mijn verhaal voor mezelf? Stel ik me kwetsbaar op of laat ik juist die leeuwin zien? Die vragen stel ik mezelf geregeld.

Ik weet dat mensen die bij mij komen ook graag willen weten wat voor mens er achter de coach zit. Wat mijn verhaal is en hoe ik tot hier gekomen ben. En dus probeer ik te laten zien wat mij bezig houdt, wat me kan raken en hoe ik zelf keuzes zou maken of stappen zou zetten. Zonder de wijsheid in pacht te hebben, iedereen is slim genoeg om zelf na te denken, praten we over wat wél bijdraagt, stel ik vragen die tot nadenken en voelen aansporen en is mijn verhaal ook onderdeel van mijn manier van coachen en trainen.

Iedereen heeft een verhaal. En dat verhaal groeit en verandert. Aangezien de wereld continue verandert, zullen we als mens groeien en mee veranderen. Als je bereid bent om te luisteren, naar jouw eigen verhaal of die van de ander, zal je meer begrip hebben voor je eigen reacties en die van de ander en blijf je groeien als mens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *