Als je lichaam op de rem trapt terwijl jij gas wilt geven..
Net toen ik dacht: Lekker bezig Rooie….. zei mijn lijf: nah, nu even niet! Ik hoorde een flinke krak en lag binnen een halve seconde op de grond. De pijn was groot, en mijn hoofd maakte meteen overuren: Shit, wat nu? Hoe ga ik dat doen met mijn trainingen? Kan ik nog wel lopen? Autorijden?
Ja, het potje padel en de enkelbanden die ik toen inscheurde gooide flink wat roet in mijn eten. Ik zat net zo lekker in de flow van sporten, wandelen, veel trainingen geven, en nu? Eerlijk gezegd, kon ik wel janken, zes tot acht weken niet sporten, steeds moeten zitten tijdens het trainingen geven en hoe kom ik op de locaties? Geen controle hebben. Mijn lichaam niet leuk vinden en het vooruitzicht van verplicht moeten rusten. Dat frustreerde mij vanaf het moment dat mijn achterwerk de grond raakte….
Na vijf minuten frustratie moest ik mezelf even terugfluiten. Wat zeg ik altijd tegen mijn coachees en deelnemers in trainingen? Juist: wat kan ik beïnvloeden? En wat moet ik accepteren of loslaten?
Dat is precies waar persoonlijk leiderschap voor mij over gaat. Niet alleen als het lekker loopt maar juist op de momenten dat het tegen zit. Op het moment dat je plannen ineens niet meer kloppen met de realiteit.
De Cirkel van Invloed en Betrokkenheid is niet alleen een mooie theorie voor op een flipover. Het is een strategie voor het echte leven. Voor dagen waarop jij andere plannen hebt dan je lijf, de mensen om je heen of het leven zelf. Voor situaties die je niet zo maar kunt fixen, oplossen of doorduwen.
Dus na een dag of twee frustratie kon ik de vragen aan mezelf stellen: wat ligt binnen mijn invloed? En wat ligt daarbuiten? Wat kan ik voor mezelf fixen en wat moet ik accepteren? Heel eerlijk, dat was confronterend. Want controle en invloed hebben voelt gewoon lekker. Maar accepteren, dat voelt vaak als verliezen. Terwijl het in werkelijkheid vaak het begin is van inzichten, luisteren naar jezelf, je lijf en je intuïtie. En dát is waar krachtiger en rustiger leiderschap ontstaat.
Zo raapte ik mezelf bij elkaar. Keek naar wat ik wel kon doen en richtte daar mijn leven op in. Natuurlijk baalde ik nog. En deed mijn enkel echt wel pijn. Maar ik informeerde mijn coachees, de deelnemers van mijn trainingen en zorgde goed voor mezelf. Dat was wat ik kon doen. En dat sporten en wandelen dat komt wel weer.
Tegenslag is niet te vergelijken. Wat voor de een iets kleins is kan voor de ander levensbedreigend zijn. En een overlijden van je geliefde, een ziekte waar je tegen vecht of een grote juridische strijd met een organisatie is van een totaal andere orde dan enkelbanden scheuren.
Maar de mentale beweging die je te maken hebt, omgaan met verlies van controle, omgaan met frustratie, omgaan met het feit dat het leven zich niet altijd aan jouw planning houdt, die herken je vast. Groot of klein, oud of jong, niemand ontsnapt eraan.
Juist daarom geloof ik zo in persoonlijk leiderschap. Niet omdat het alles oplost, maar omdat het je helpt steviger te staan in situaties die je niet zelf hebt gekozen.
Deze blessure koos ik niet. Net zoals we zoveel tegenslagen in het leven niet zelf kiezen. Maar hoe ik ermee omga? Daar zit wél mijn invloed. En misschien is dat wel de kern van persoonlijk leiderschap. Niet dat je alles onder controle hebt, want dat is ook maar schone schijn. Nee, het gaat erom dat je leert op te staan, ook als het leven je hard onderuit haalt.
Dus vandaag train ik geen spieren, maar geduld. Geen kilometers, maar acceptatie.